Frantsesko DiPierro : Η ΑΠΟΙΚΙΑ ΨΥΧΟΠΑΘΩΝ ΛΕΡΟΥ… ΣΤΟ ΔΙΑΒΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ !! 

by e-Leros

Αποικία…. μ’ αυτόν τον όρο στιγμάτισαν ένα πανέμορφο νησί, με το βασιλικό διάταγμα 452 του 1957. Στην προσπάθεια τους να αποσυμφορήσουν τα ψυχιατρικά ιδρύματα των πόλεων και παράλληλα να δώσουν και εργασία στους ανειδίκευτους και ανέργους νησιώτες του ακριτικού αυτού τόπου, τον στιγμάτισαν μέχρι και σήμερα.

Φεύγοντας από το νησί οι Ιταλοί το 1943 άφησαν πίσω τους δεκάδες κτιριακές εγκαταστάσεις. Στρατώνες, που φάνηκαν προφανώς χρήσιμοι για την στέγαση αυτών των ταλαιπωρημένων ψυχών.

Τον Ιούλιο του 1958 καταφθάνουν με αρματαγωγό του πολεμικού ναυτικού οι πρώτοι τριακόσιοι ψυχιατρικοί ασθενείς στο νησί της Λέρου και τους εγκαθιστούν στα κτήρια της άλλοτε ναυτικής βάσης στο Λακκί.

Από το 1960 έως και το 1973 ο αριθμός των ασθενών έφτασε τις 2.600 ψυχές που μεταφερνόντουσαν ανά τακτά χρονικά διαστήματα από την δοκιμαζόμενη Ελλάδα στο νησί της λησμονιάς. Εποχές δύσκολες για όλους …οι ασθενείς μεταφέρονται με αρματαγωγά και η ταυτοποίηση των περισσοτέρων γίνεται στην Λέρο. Τους έδιναν έναν αριθμό και πολλές φορές ακόμα και όνομα…. Οι ασθενείς ανάλογα με το φύλο τους, μοιράζονται σε διαφορετικά τμήματα. Οι γυναίκες στο τμήμα του Λακκίου και οι άνδρες στο τμήμα των Λεπίδων . Ένας διαρκής αγώνας! Ένας αγώνας από ανειδίκευτους υπερασπιστές ψυχών… Φύλακες ασθενών, Πρακτικοί νοσοκόμοι, τεχνικοί και Διοικητικό προσωπικό, όλοι μαζί δίνουν έναν αγώνα για καλύτερες συνθήκες διαβίωσης των ασθενών.

Τέσσερις γιατροί , ο ένας μόνο εξ αυτών ψυχίατρος και 643 υπάλληλοι, έδωσαν την μάχη για να επιβιώσουν όλοι αυτοί οι στοιβαγμένοι άνθρωποι στους ιταλικούς στρατώνες .

Το 1965, η Αποικία ψυχοπαθών Λέρου με το προεδρικό διάταγμα μετονομάζεται Ψυχιατρικό νοσοκομείο Λερού, ενώ λίγο αργότερα η ονομασία με το Π.Δ.87του 1978 ονομάζετε Κρατικό θεραπευτήριο Κέντρο Υγείας Λέρου.

1980-2000…Τι και αν αλαλάζουν κάθε λίγο οι ονομασίες , τι και αν αλλάζουν οι οργανισμοί; Η βαριά σκιά και η αρνητική διαφήμιση είναι αυτή που πλανάται πάνω από το νησί, πάνω από το άσυλο των ψυχασθενών. Οι εφημερίδες γράφουν και οι αναγνώστες απ’ άκρο εις άκρου αυτού του πλανήτη, δυσανασχετούν, φωνάζουν , απαιτούν να διορθωθεί η κατάσταση. Ζητούν να γίνουν ανθρώπινες οι τραγικές συνθήκες διαβίωσης όλων αυτών των έγκλειστων στα «κολαστήρια της Λέρου»!!

Το κράτος προσπαθεί, το προσωπικό παλεύει, όμως λείπει η εξειδίκευση, λείπει το επιστημονικό προσωπικό.

Στο 16ο περίπτερο φωλιάζει η ένοχη σιωπή… συμπεριφορές σκληρές…. υπάρχουν οι γυμνοί, υπάρχουν άνθρωποι που κρυώνουν, υπάρχουν άνθρωποι στοιβαγμένοι σε γωνίες, άνθρωποι που μόνο ο θάνατος είναι η λύτρωση για αυτούς.

Το 1984 ως εκ θαύματος παρεμβαίνει δυναμικά η Ευρωπαϊκή Ένωση και απαιτεί την ψυχιατρική μεταρρύθμιση. Το 16ο περίπτερο το αναλαμβάνει μια ομάδα γιατρών, ψυχολόγων και ειδικευμένου προσωπικού από το ψυχιατρείο Θεσσαλονίκης. Τα συρματοπλέγματα πέφτουν, τα ουρλιαχτά του τρόμου σταματούν. Γιατροί και ειδικευμένο προσωπικό σχεδόν από όλη την Ευρώπη συμμετέχουν στην αλλαγή που έρχεται, στην αλλαγή που θα βγάλει μια δια παντός το μαύρο στίγμα από το «Νησί των τρελών».

Δεκάδες οι προσλήψεις των ψυχίατρων, ψυχολόγων, νοσηλευτριών, νοσηλευτών, εκατοντάδες οι προσλήψεις ντόπιων για την συνεπικούρηση αυτής της προσπάθειας .Το Ευρωπαϊκό χρήμα ρέει και το χρήμα κάνει αισθητή την αλλαγή, φέρνει τα επιθυμητά αποτελέσματα.
Τελικά το θαύμα είναι μπροστά μας, οι άνθρωποι του 16ου περίπτερου ως δια μαγείας φοράνε ρούχα, μιλάνε, επικοινωνούν και κάθονται δίπλα μας! Μαζί μας στα καφενεία, στα εστιατόρια, ταξιδεύουν στο ίδιο καράβι, στο ίδιο αεροπλάνο, πάνε στα χωριά τους για να γνωρίσουν τον τόπο τους, να επισκεφτούν τους δικούς τους και να αγκαλιάσουν τις μανάδες τους .
Οι ψυχασθενείς διασκορπίζονται. Μοιράζονται σε 26 οργανωμένα διαμερίσματα εντός Λέρου και σε διαμερίσματα στην υπόλοιπη Ελλάδα. Όλη η χώρα μοιράζεται την άλλοτε ντροπή της Λέρου. Η Ευρώπη για μια άλλη μια φορά βοηθά, ξοδεύει!! Η Ευρώπη συμβουλεύει και εμείς υλοποιούμε.

Τα πράγματα άλλαξαν!! Το τρελάδικο έγινε πρότυπο νοσοκομείο ψυχικής αποκατάστασης . Έγινε επισκέψιμο, χωρίς κανένας να ντρέπεται, χωρίς να φοβάται, για το τι θα πει ο επισκέπτης. Τα χρόνια πέρασαν, τα μαύρα σύννεφα έφυγαν…. Ρώτησε τον διπλανό σου και μπορεί να σου πει ότι κάποτε ήμουν και εγώ στο 16ο περίπτερο! Ήμουν εκεί που εσύ με έδειχνες, εσύ με λυπόσουν, αλλά δεν μπορούσες να κάνεις τίποτε απολύτως. Σήμερα είμαι δίπλα σου! Εργάζομαι και εγώ! Με φωνάζουν καβοδέτη, με φωνάζουν μάστορα, παντρεύτηκα, έκανα και εγώ παιδιά! Βλέπω τηλεόραση μαζί σου, δίπλα σου, στην ιδία καφετέρια στο ίδιο εστιατόριο! Εσύ αναγνώστη , εσύ διαβάτη της γης της Λέρου, μετέφερε σε όλους, ότι στα δύσκολα χρόνια δίπλα μας στάθηκαν άνθρωποι απλοί, άνθρωποι αγράμματοι. Ήταν ψαράδες και βοσκοί και τους κορόιδευαν γι’ αυτό. Όμως στις δύσκολες ώρες της αρρώστιας , του πόνου, του πυρετού, του θανάτου, αυτοί στάθηκαν δίπλα μας με στοργή. Άνθρωποι που μας αγάπησαν… άνθρωποι που αρρώστησαν ψυχικά και αυτοί μαζί με μας!!!

Σχετικά Άρθρα

Leave a Comment