Frantsesko DiPierro : Η σκοπιά του άγνωστου Ιταλού στρατιώτη

by e-Leros
Frantsesko DiPierro

Η σκοπιά του άγνωστου Ιταλού στρατιώτη !!!!


Αγαπητέ διαβατή, εσύ που ανηφορίζεις για δεις το υπέροχο Μυκηναϊκό κάστρο του Ξεροκάμπου, θα συναντήσεις στ’ αριστερά του δρόμου μια διαφορετική στρατιωτική σκοπιά από όλες τις άλλες που θα συναντήσεις ακροβολισμένες στο νησί.

Ανήκε διοικητικά στην αντιαεροπορική πυροβολαρχία Pl.432. Αυτή η σκοπιά από μονή της θα καταλάβεις ότι είναι μια ζωντανή ιστορία. Φαίνεται να πέρασαν πολλοί άνθρωποι απ’ εκεί, αφού οι ημερομηνίες που υπάρχουν χαραγμένες στους τοίχους φθάνουν μέχρι τις αρχές του προηγούμενου αιώνα 18 -3-1923. Δεκάδες ημερομηνίες, ονόματα γυναικών και ανδρών, ζωγραφιές και γεωμετρικά σχήματα είναι αποτυπωμένα με μολυβί αλλά και εγχάρακτα με αιχμηρό εργαλείο στο εσωτερικό μέρος της σκοπιάς. 


Μέσα από τα στενόμακρα μικρά βορινά της παράθυρα θα δεις ένα μικρό κομμάτι θάλασσας . Είναι το κομμάτι εκείνο που στις 26 Σεπτέμβριου του 1943 είχαν προσδέσει στις σημαδούρες τα νεοαφιχθέντα στο λιμάνι του Λακιού πολεμικά πλοία. Ήταν το ένδοξο αντ/κο Βασίλισσα Όλγα και το Αγγλικό αντ/κο Η.Μ.S Intrepid. Στο ίδιο λιμάνι υπήρχαν δεκάδες άλλα μικρά βοηθητικά σκάφη και πρoσέφεραν και αυτά τις υπηρεσίες τους. Το ίδιο κομμάτι θάλασσας έβλεπε και ο Ιταλός ναύτης από την σκοπιά τον Σεπτέμβριο του 1943. Είδε εκείνο το πρωινό τα εικοσιπέντε γερμανικά στούκας να εφορμούν κάθετα και άκουσε τις φοβερές στριγκλιές από τις σειρήνες εκφοβισμού που είχαν στα πλευρά τους. Είδε να κτυπούν τα ακινητοποιημένα πλοία αλύπητα, σκορπίζοντας τον θάνατο και θερίζοντας τους άντρες υπερασπιστές αυτού του νησιού. Τα θύματα και από τις τρεις συμμαχικές δυνάμεις ήταν πολλά εκείνη την ημέρα. Ανήλθαν περί τα τριακόσια άτομα. 


Εξ αυτών οι εξήντα οκτώ ήταν οι Έλληνες που υπηρετούσαν στο Β. Όλγα. 


Διαβάτη που έφθασες μέχρι αυτήν την σκοπιά που είδε το κακό, κλείσε τα μάτια σου και ακούμπησε το χέρι σου στην ημερομηνία που έγραψε με το τρεμάμενο χέρι του ο Ιταλός ναύτης εκείνη την τραγική ημέρα……
…….Ξέρω τι θα μου πεις… Ένοιωσα τρόμο από τον εκκωφαντικό θόρυβο που έκαναν οι εκρήξεις των βομβών, από τις φωνές των πνιγμένων, των καμένων, των άδικα σκοτωμένων να ζητάνε όλοι μαζί βοήθεια. Όλων αυτών που δεν θα έβλεπαν ποτέ ξανά την πατρίδα τους, ποτέ ποια την μανά και τον πατέρα τους, την αρραβωνιαστικιά τους και την γειτονιά τους. Τώρα αγαπητέ διαβατή άνοιξε τα μάτια σου και ανηφόρισε στον προορισμό σου. Εκεί στο Παλιοκαστρο υπάρχει μια μικρή εκκλησιά της Πανάγιας… Μαντόνα την αποκαλούσαν οι Ιταλοί. Δεν πειράζει αν ανήκεις σε άλλο δόγμα ο θεός είναι ένας!! Άναψε ένα κερί και κάνε μια ευχή. Να μην είναι το επόμενο θύμα πολέμου, το δικό σου το παιδί !!.

Σχετικά Άρθρα

Leave a Comment