Frantsesko DiPierro : Η πλωτή δεξαμενή του Αι Γιώργη…. Και ο άδικος χαμός της… 

by e-Leros
Frantsesko DiPierro

Είχαν φροντίσει οι Ιταλοί κατακτητές εκείνη την εποχή, να έχουν το εξειδικευμένο εκείνο προσωπικό και τις υποδομές ώστε να μπορούν να επισκευάζουν τα πάντα! Από τα ύφαλα των πλοίων έως και τις μηχανές των υδροπλάνων … Οι επισκευές γινόντουσαν από τεχνίτες Ιταλούς αλλά και από Έλληνες μαθητές, που φοιτούσαν δίπλα στους ειδικευμένους Ιταλούς μαστόρους . Όλες τις επισκευές τις πραγματοποιούσανε σε αυτό το νησί και σε αυτό το λιμάνι.

Όμως τα χρόνια πέρασαν, οι καταστάσεις άλλαξαν ριζικά και η Πλωτή δεξαμενή μεταφέρθηκε αμέσως μετά την απελευθέρωση της Δωδεκανήσου στον ναύσταθμο της Σαλαμίνας. Την μετέφεραν σε έναν άλλο ναύσταθμο μακριά, από τον τόπο για τον οποίο κατασκευάστηκε. Την πήγαν σε ένα άλλο νησί όπου το προσωπικό που απασχολείται υπερβαίνει τις 10 000 σε εργατοϋπαλληλικό δυναμικό.

Ένας άλλος μάρτυρας, ο φίλος κ. Σκηλάς Χρήστος, υπηρετούσε σαν ναύτης το 1962 στον ναύσταθμο της Σαλαμίνας. Εκεί είδε την πλωτή δεξαμενή που έγραφε επάνω στην αγέρωχη ράχη της με μεγάλα γράμματα « ΠΛΩΤΗ ΔΕΞΑΜΕΝΗ Νο2 – LEROS» και είχε επάνω της ένα υποβρύχιο καθώς και ένα πολεμικό καράβι. Ακόμα και σήμερα είναι χαραγμένο στο μυαλό του Χρήστου το όνομα του καραβιού και του υποβρυχίου.. ήταν τα Π.Γεώργιος και το Αμφιτρίτη!! Έτσι λοιπόν ένα άλλο νησί άνθισε, ένα άλλο νησί στήριξε την οικονομία του επάνω στα ναυπηγήματα, ενώ το δικό μας , το άφησαν μετά και από τους ανελέητους βομβαρδισμούς να μαραζώνει και να ξενιτεύεται…

Τα χρόνια συνέχισαν να περνούν και αυτήν την δεξαμενή που ιστορικά ανήκε στον Ναύσταθμο Λέρου, κάποιοι αξιωματούχοι αποφάσισαν να την κάνουν πεσκέσι , σε έναν άλλο τόπο σε ένα άλλο νησί.. στην Σύρο. Όμως η πλωτή δεξαμενή που έγραφε πάνω στο σκαρί της με μεγάλα γράμματα LEROS , δεν άντεξε στην κακομεταχείριση που της έκαναν επί τόσα χρόνια… δεν άντεξε στις πληγές που της είχαν δημιουργήσει οι Γερμανοί πιλότοι τον Σεπτέμβριο του 1943 … Έτσι βλέποντας από την μια να την έχουν αλυσοδεμένη και να την τραβάνε και πάλι για έναν άλλο τόπο, για έναν άλλο προορισμό, ξενιτεμένη μακριά από το αγαπημένο της νησί, μακριά από τους μαστόρους που την πρόσεχαν και την κανάκευαν, αποφάσισε να μείνει για πάντα στον υγρό τάφο της.

 

Οι κατακτητές Ιταλοί αξιολόγησαν τον τόπο και τα λιμάνια του… και άφησαν παρακαταθήκη όλα αυτά που εμείς αφήσαμε στο έλεος του Θεού. Τα αφήσαμε να μας τα πάρουν άλλοι και να τα πάνε άλλου. Τα τρία Υπόστεγα του υδατοδρομίου από τα Λέπιδα , τις ηλεκτρογεννήτριες της τότε Δ.Ε.Η από τα Τεμένια, τον πλωτό γερανό από τον Αι Γιώργη και την μοναδική πλωτή δεξαμενή στα Δωδεκάνησα! Αφήσαμε να μας πάρουν τα κανόνια από τις πυροβολαρχίες και τόσα αλλά που εάν τα κρατάγαμε, η Λέρος μας θα είχε άλλη πορεία και άλλη εξέλιξη! Πουλήσαμε την ιστορία μας για μερικές δεκάρες… πουλήσαμε όλα εκείνα τα μηχανήματα που άφησαν παρακαταθήκη οι κατακτητές, μετά την απομάκρυνση τους από τα νησιά μας. Αφήσαμε ένα έτοιμο υδατοδρόμιο να διαλυθεί στο πέρασμα του χρόνου, περιμένοντας πάντα το βαπόρι της γραμμής, που πέρναγε μια φορά την εβδομάδα! Αφήσαμε όλες εκείνες τις εγκαταστάσεις που θα μπορούσαν να γίνουν εκπαιδευτήρια και να εργάζονται Έλληνες, Λεριοί άνθρωποι που θα στήριζαν τον ναύσταθμο του νησιού και όχι μόνο!

Και σήμερα, το σωτήριο έτος 2019, η πολύπαθη Λέρος μετρά τις πληγές της… Ένα νησί που χαρακτηρίστηκε άδικα σαν το νησί των τρελών, το νησί των πολιτικών εξόριστων, το νησί των ανταρτόπαιδων και σήμερα το νησί των προσφύγων. Και όλα αυτά από την ανικανότητα των διαχρονικά ασκούντων την εξουσία σε αυτόν τον τόπο που λέγετε Λέρος !!

Οι αναρτήσεις μου βασίζονται σε καταγεγραμμένες μαρτυρίες Λεριών που έζησαν τις καταστάσεις καθώς και σε ιστορικά βιβλία που για χρόνια βρίσκονταν στα συρτάρια των ολίγων!!

Σχετικά Άρθρα

Leave a Comment